Battlefront 2 - Pojedynek

Czy prequel może być lepszy niż sequel ? To pytanie zdaje się być retoryczne. Pod względem technicznym jest - każda kolejna wersja czy to programu, czy gry stoi na wyższym poziomie niż poprzednik, bo rozwój sprzętu jest ciągły i nic na to nikt nie poradzi. Jednak gry to nie tylko grafika, ale i klimat, innowacyjność i grywalność, które są w nich chyba najważniejsze. Jak wszyscy wiemy pierwsza część Battlefronta miała masę błędów: dosyć często rozłączało nas z serwerem, były lagi, słaby singleplayer - recenzenci nie pozostawili na grze suchej nitki. Kontynuacja miała być pozbawiona tych wszystkich minusów, a z zapowiedzi twórców wynikało, że gracze dostaną tytuł niemal idealny. Ja nie chcę jednak porównywać tych gier z pozycji zwykłego gracza (bo to już zrobiłem w recenzji), dla którego partyjka w SWBF jest odpoczynkiem od Counter Strike'a czy innych sieciowych shooterów, ale fana Star Wars, który ceni sobie klimat, a nie wypasione efekty. Porównanie będę prowadził na zasadzie zestawienia ze sobą poszczególnych elementów obu gier. Więc zaczynamy..

PUDEŁKO: Niby nic ważnego, ale ono jednak wyrabia nam pierwsze zdanie o grze (rysunkowe kolorowe covery nie mogą przecież kryć na płytach krwawej siekaniny). W SWBF cover był robiony typowo pod Starą Trylogię i co tu dużo mówić, doskonale się prezentował i fani SW na pewno patrzyli na niego z przyjemnością. Szturmowiec, lasy Endoru (czy Yavin - orzec trudno), Hoth, AT-ATy i nic więcej do szczęścia nie potrzeba. Okładka drugiej części to już zupełne przeciwieństwo. Nawiązań do OT próżno szukać (gdyby Vader nie wystąpił w E3, na pewno na okładce by się nie znalazł), wszystko jest robione tak, aby ktoś po zakupie E3 DVD przy okazji dorzucił sobie SWBF2. Lewa strona covera jest świetna: Coruscant skąpane we mgle i blasku słońca wygląda wręcz doskonale i ma specyficzną wymowę (miasto niby wygląda normalnie, ale jednak czuć ten ciężar i mrok zbliżających się trudnych czasów - ja to tak interpretuje), o tyle to co widzimy po prawicy klona z 501 oddziału skutecznie psuje wrażenia. Dla "niefana" jest OK, bo wulkaniczny Mustafar to swoisty synonim ostatniej części prequeli i wygląda widowiskowo, jednak jest za bardzo wszędobylska planeta. Każda rzecz związana z E3 ma motyw Mustafar - tutaj jest to o tyle złe posunięcie, że tam nigdy nie było walki z udziałem żołnierzy. O wiele lepiej byłoby umieścić tam Hoth albo Endor, aby zachować równowagę pomiędzy OT i NT, albo chociażby Utapau.
Podsumowując, okładka pierwszej części jest lepsza od tej z dwójki pod względem zgodności z SW (chociaż ta także posiada świetne elementy).

DŹWIĘK: Tutaj obie gry są bardzo podobne. Dźwięki zostały nagrane w DOLBY DIGITAL i brzmią perfekcyjnie, ale to już standard w grach SW. W kwestii muzyki w SWBF2 zaaplikowano utwory z Epizodu III, które doskonale brzmią na mapach z E3, a gdy jesteśmy Jedi, przygrywające w tle Battle of Heroes świetnie motywuje i uprzyjemnia rozgrywkę. Utwory są bardzo dobrze dobrane do poszczególnych map (chociaż na Geonosis nie przypominam sobie aby leciało "Love Pledge - the Arena" które doskonale pasuje do charakterystyki mapy). W jedynce ścieżki z E3 są niedostępne z wiadomych powodów. Jednakże nie wszystko zmieniło się na lepsze. Głos oficera informującego nas o przejęciu Command Posta, albo o zbliżającym się tryumfie jest słaby, a jego texty nużą o wiele bardziej niż w części pierwszej (po raz 25 słyszane "The Rebel have lost the flag" potrafi skutecznie sfrustrować, ale te informacje są przydatne w grze, więc nie sposób ich wyłączyć).
Muzyka w SWBF2 jest lepsza niż w części poprzedniej, ale to nie można uznać jako plus, bo podczas produkcji SWBF te utwory istniały tylko w głowie Johna Williamsa. Za to głosy są lepsze w jedynce, przez co tą kategorię także można zapisać na korzyść pierwszej części - nieznacznie ale jednak.

GRAFIKA: Tutaj obie gry są bardzo podobne. Taki sam engine został w dwójce tylko lekko podrasowany, przez co otoczenie jest bardziej szczegółowe i ładniejsze. Jednak ani SWBF, ani SWBF2 to nie jest graficzny majstersztyk. Brakuję trochę detalów z Republic Commando czy rozmachu KOTORa (mapy nie są tak spektakularne jak choćby Taris), co w przypadku jedynki jest do zaakceptowania, ale w dwójce już trochę mniej (przez rok programiści mieli czas na optymalizację kodu tak, aby przy podobnych wymaganiach wycisnąć z gry trochę więcej).
Tym razem punkt zdobywa sequel, ale przychodzi mu to z wielkim trudem. Po prostu kosmetyczne zmiany (głównie lepsze refleksy świetlne i ładniejszy "light bloom")...

MAPY: Pierwsza część pod względem frontów bitwy zrobiona jest wręcz doskonale. Każda mapa jest taka, jak w filmie (oczywiście trzeba było je nieco zmodyfikować, ale charakterystyczne elementy znane z filmów pozostały). Na Geonosis walczymy na pustynnym pustkowiu, możemy wejść do hangaru na Hoth, czy próbować zakraść się do bunkra na Endorze. Podobnie jest z pojazdami - są tam, gdzie mają być. Zdarzają się mapy gorsze (jak Kashyyyk, albo Yavin 4), ale ogólnie jest świetnie (miłym nawiązaniem do EU jest Rhen Var). Fani gwiezdnej sagi mogą być zadowoleni. W SWBF2 dodano aż 16 nowych map. Niestety usunięto także jedne z najlepszych z jedynki (brak Bespinu czy Rhen Var jest niezwykle denerwujący) i dodano masę innych, takich jak Polis Massa, czy ostro przereklamowane Mustafar, na których bitew nigdy nie było, a dodane zostały z czysto komercyjnego powodu. Niestety walka na nich, podobnie jak na Dagobah (na którym mgła potrafi bardzo zwolnić animację) nie dorównuje jakości map z prequela. Niektóre mapy zostały przemodelowane, przez co wiele straciły. Na Genosis zniknął charakterystyczny klimat znany z Epizodu II (brak pojazdów latających!), Kamino to też już nie to samo (snipers paradise - ale nie każdy lubi grać snajperem). Doszło kilka świetnych pomysłów (świątynia Jedi albo Gwiazda Śmierci), ale pod względem map SWBF2 niczym nie przebija SWBF.

KLIMAT ROZGRYWKI: Pierwsza część Battlefronta była prosta - nie było żadnych bajerów, co sprawiało, że fani SW doskonale wczuwali się w klimat bitew, bez zwracania uwagi na jakieś bonusy. Jeśli dodać do tego wiernie odwzorowane mapy mamy dla sympatyków sagi produkt niemal idealny. Po prostu odpala się grę, wchodzi na serwer i gra, nic więcej nie trzeba. Taki system sprawował się doskonale. W drugiej części postanowiono zmienić charakter gry. Dodano tryb CTF, który urozmaica grę (niekiedy, bo pogoń za flagami w kosmosie jest zbyt chaotyczna) ale jakoś nie przypadł mi go gustu. Duży niedosyt pozostawiają walki w kosmosie (ogromny chaos i praktycznie brak możliwości trafienia wrogiego myśliwca kierowanego przez dobrego gracza), mała wierność w odwzorowaniu jednostek (Magnaguard bez staffa) i wprowadzenie Jedi tam, gdzie ich nigdy nie było. Jeśli dodamy do tego masę map, na których w filmach nie oglądaliśmy starć armii, fani dostają lekko wypraną z klimatu i bardzo luźno trzymającą z SW grę. Sytuację ratuje fakt, że wojenny klimat został zachowany - na mapach dużo się dzieje, wszędzie coś wybucha, widać strzały (doskonałym pomysłem było dodanie na niebie wybuchających statków - brakuje tylko ogromnych krążowników sunących na wysokości kilkuset metrów nad powierzchnią) i to może zachwycić nawet bardziej niż w jedynce.

Są w SWBF2 aspekty rozgrywki, które znacznie ulepszono względem jedynki i które na tle innych gier bardzo poprawiają jej pozycję. Niestety trochę zapomniano o tym, że głównymi odbiorcami gry są fani, którzy bardzo cenią sobie klimat podczas grania w coś, co jest sygnowane logiem Star Wars. Przykładem powinni być dla nich twórcy gry Knights of the Old Republic - jak nikt inny potrafili połączyć wszystkie elementy RPG dające grze ogromną grywalność z doskonałą fabułą i wspaniale wpasowano w to klimat Gwiezdnych Wojen. Teraz pozostaje nam liczyć na ruch LucasArts i wynajęcie Pandemic, aby po raz trzeci dali nam możliwość gry na frontach Star Wars, a narazie nie mamy co narzekać, bo przecież po instalacji SWBF2 nie mamy obowiązku odinstalowania jedynki...