Empire at War - Recenzja

RTSy to gatunek bardzo popularny wśród posiadaczy komputerów osobistych. Któż nie słyszał o serii CnC czy Total War. Jednak przez długi czas fani Star Wars nie mieli możliwości dowodzenia jednostkami znanymi z filmu na ekranie monitora. Lucasarts postanowiło to zmienić i na początku 2006 roku powstała gra Empire at War. Za przygotowanie tytułu odpowiedzialni są znani w RTSowym światku ludzie z firmy Petroglyph. Nadzieje były ogromne, ale jak to ma się do rzeczywistości ?

Gra jest pierwszym tytułem z Gwiezdnych Wojen całkowicie spolonizowanym. Oznacza to, że cena jest znacznie rozsądniejsza niż innych gier z serii, ale też zlokalizowanie głosów dochodzących z pola bitwy. Po instalacji i uruchomieniu pojawia się menu, które zwala z nóg. W tle pokazane jest ogromne starcie pomiędzy flotą Imperium i Rebelii, wszystko chodzi na silniku gry. Dawno nie spotkałem menu, w którym można po prostu siedzieć i podziwiać to, co dzieje się na ekranie. Przechodząc do trybów gry, to są one dosyć standardowe. Jest kampania (dla obu stron konfliktu), potyczka, trening, tryb multiplayer i podbój galaktyki, gdzie możemy dowodzić wojskami na ogromnej mapie składającej się z kilkudziesięciu planet, przy okazji tocząc na nich bitwy o dominację. Kampania przedstawia wydarzenia pomiędzy E3 i E4 i możemy w niej stanąć zarówno po stronie Rebelii, jak i złowrogiego Imperium. Składa się ona z kilkunastu zróżnicowanych misji i całkiem nieźle wypada na tle wydarzeń z Expanded Universe. Potyczki możemy toczyć na różnych mapach, na powierzchni albo w kosmosie. W trybie podboju stajemy po jednej ze stron i podobnie jak w serii Total War na mapie strategicznej budujemy na planetach struktury, przemieszczamy wojska, zdobywamy fundusze, a na mapie taktycznej walczymy, aby podbijać kolejne światy. Różne planety zapewniają unikalne bonusy, podobnie jak bohaterowie na nich aktualnie przebywający. Zaawansowanie techniczne zostało podzielone na pięć stopni. Niestety tryb jest bardzo uproszczony. Nie można decydować w jakiej części mapy stawiamy budynki, dyplomacja nie istnieje, a na jakieś bardziej zaawansowane plany podboju nie trzeba się wysilać, bo komputer można pokonać bez problemu posiadając podobną ilość wojsk nawet na najwyższym poziomie trudności. W każdym razie tryb bardzo interesujący, wymagający jednak rozbudowania.

W grze istnieje możliwość walki kosmicznej jak i lądowej. Na lądzie do dyspozycji zostało oddanych sporo jednostek, niektórych znanych z filmów, a innych nie. Śmietanka OT naturalnie występuje, AT-AT jest ogromny i pozostawia mocne wrażenia. Mechanika gry niczym nie zaskakuje - rozbudowywanie bazy i starania mające na celu zniszczenie bazy wroga. Gdy próbujemy podbić planetę dysponujemy tylko jednostkami, które wzięliśmy do szturmu. Mogą one lądować w punktach dowodzenia rozlokowanych na mapie. Posiadanie ich powiększa dodatkowo limit jednostek. Walki odbywają się na zasadzie "papier, kamień, nożyce" - każda jednostka jest silna przeciwko jednej, a słaba przeciwko drugiej, a zwycięstwo zależy od odpowiedniego ich doboru. Niestety tutaj też wkradła się prostota i niedopracowanie. AI komputera jest żenujące, po prostu atakuje tym co ma pod ręką, a w jego poczynaniach trudno dopatrzeć się czegoś logicznego. Dynamika rozgrywki też nie jest najlepsza - walka jest ślamazarna. Jeśli graliście w Tiberium Wars to podzielcie szybkość walki przez dwa. Żołnierze biegają jak stare babcie, starcia nie są za bardzo dynamiczne. Na szczęście występuje możliwość ich przyspieszenia, na przykład na czas przemarszu wojsk.

W kosmosie sytuacja prezentuje się o wiele lepiej, acz nie jest bardzo dobrze. Pierwsze, co rzuca się w oczy to brak kosmosu w 3D - poruszamy się tylko w jednym poziomie, a kamerą nie da się dowolnie obracać. Można to robić jedynie w trybie kinowym, gdzie z różnych ujęć widzimy aktualne starcia, prawie jak w filmie. Prawie, bo kamera często się gubi i pokazuje pusty fragment kosmosu. No i trudno dowodzić bitwą oddając się podziwianiu starć. W przestrzeni walki są na szczęście o wiele bardziej dynamiczne, szczególnie starcia myśliwców. Niestety rozmiary jednostek to jakaś kpina - myśliwce są wielkości mostka ISD, albo połowy korwety. Na szczęście istnieją mody, które to naprawiają. AI komputera także tutaj nie sprawia problemów - nawet na najtrudniejszym poziomie komp atakuje niemrawo, marnuje pieniądze, nie formuje flot tylko pojedyncze statki, które są roznoszone w ciągu sekund. Model rozgrywki jest identyczny jak w trybie walk lądowych, więc nie będę drugi raz go opisywał.

Graficznie gra to dwa różne światy. Na lądzie jest słabo, o ile modele pojazdów jakoś się prezentują, o tyle piechota wygląda tak, jakby gra była z roku 2003. Jest kanciasta, słabo animowana. Mapy też niczym nie zachwycają, ale efekty stoją na przyzwoitym poziomie. W kosmosie jest zupełnie inaczej. Tła usiane gwiazdami, modele okrętów i eksplozje mogą się podobać. Refleksy na krążownikach wyglądają pięknie, podobnie jak salwy z turbolaserów pomiędzy nimi. Jeśli chodzi o dźwięki to jest tradycyjnie bardzo dobrze. Można doczepić się do zbyt małej ilości utworów grających podczas bitew, oraz naturalnie do jakości polonizacji. Po prostu głosy bohaterów znanych z filmów nie mogą dobrze brzmieć w rodzimym języku, a możliwości zmiany nie ma. Na szczęście gra oferuje tryb sieciowy, który usuwa problem głupiego AI i daje dużo zabawy, chociaż rozgrywka jest schematyczna, co widać po kilkunastu starciach. Dochodzą do tego jeszcze spore problemy z prawidłowym połączeniem.

Podsumowując EaW jest grą z niewykorzystanym potencjałem. Oferuje sporą frajdę, ale na pewno nie zostanie zapisana w historii gier jako tytuł wybitny. A szkoda, bo gdyby trochę bardziej ją dopracowano i rozbudowano, byłby to tytuł z najwyżej półki, nie tylko wśród gier z logiem Star Wars...